Ο Καθηγητής Markus Vinzent για το Α΄ Κορ. 14:34

http://markusvinzent.blogspot.com/2019/04/1cor-1434-should-women-be-silent-in_11.html

33 οὐ γάρ ἐστιν ἀκαταστασίας ὁ θεὸς ἀλλὰ εἰρήνης, ὡς ἐν πάσαις ταῖς ἐκκλησίαις τῶν ἁγίων.34 Αἱ ⸀γυναῖκες ἐν ταῖς ἐκκλησίαις σιγάτωσαν, οὐ γὰρ ⸀ἐπιτρέπεται αὐταῖς λαλεῖν· ἀλλὰ ⸀ὑποτασσέσθωσαν, καθὼς καὶ ὁ νόμος λέγει. 35 εἰ δέ τι ⸀μαθεῖν θέλουσιν, ἐν οἴκῳ τοὺς ἰδίους ἄνδρας ἐπερωτάτωσαν, αἰσχρὸν γάρ ἐστιν γυναικὶ ⸂λαλεῖν ἐν ἐκκλησίᾳ⸃. 36 ἢ ἀφʼ ὑμῶν ὁ λόγος τοῦ θεοῦ ἐξῆλθεν, ἢ εἰς ὑμᾶς μόνους κατήντησεν;

"Working on Marcion's version of the Pauline text of First Corinthians, I noticed that according to both Tertullian and Epiphanius, Marcion's Paul had already the passage about the silencing of women, 1Cor. 14:34. This, of course, is a counterargument to Harnack and others who saw this as a later gloss [Harnack, Mission und Ausbreitung, 590-91, cf. B. Nongbri, ‘Pauline Letter Manuscripts’, in M. Harding and A. Nobbs (eds), All Things to All Cultures: Paul among Jews, Greeks, and Romans (Grand Rapids and Cambridge, 2013) 84-102 at 96; P.H. Payne, ‘Vaticanus Distigme-Obelos Symbols Marking Added Text, Including 1 Corinthians 14.34-35’, NTS 63 (2017) 604-25], unless that gloss  had entered the Pauline text at a rather early stage - pretty hypothetical.

 

However, contrary to our textus receptus of Paul today, Marcion's Paul must have pointed out with his explicit reference to the Law that this teaching about the silencing and subjugating of women derives from the Law and, therefore, only showed the 'disorderly nature' of the Law (so explicit in the commentary of Epiphanius, somehow also in Tertullian). Hence, instead of a later gloss, I would presume that the Pauline text had been altered later so that the critical note (1Cor. 14:33: 'For God is not characterized by disorder, but by peace') could be misinterpreted. It seems that Marcion's Paul intended by 1Cor. 14:34 to point out the subjugation of women and their silencing in the church was a kind of disorder that was inconsistent with the God of Jesus Christ. This then explains the strong dissent with the earlier statement that women in the congregations are allowed to prophecy".

 

 

Ο Διόδωρος Ταρσού για τον Αδάμ και τον Χριστό

     Τον 4^ο αιώνα μ.Χ. οι θεολογικές ζυμώσεις ήταν έντονες και καμία βιβλική ερμηνεία δεν θεωρούνταν αυτονόητα ως παραδοσιακή. Εκτός από τον Αρειανισμό, υπήρχαν και άλλες θεολογικές τάσεις όπως ο Σαβελλιανισμός, ο Μανιχαϊσμός και οι ακόλουθοι του Παύλου του Σαμοσατέως. Ήδη από τον 3^ο αιώνα άρχισαν να διαμορφώνονται  δύο θεολογικές σχολές σκέψης, η Αλεξανδρινή και η Αντιοχειανή, που αντιμάχονταν η μία την άλλη. Σαφώς υπήρχαν και μετριοπαθείς θεολόγοι που προσπαθούσαν να τηρήσουν τις ισορροπίες ανάμεσα στις ακρότητες των δύο προαναφερθέντων σχολών.

       Οι δύο αυτές σχολές θεολογικής σκέψης, αργότερα τον 5^ο αιώνα, ήρθαν σε σύγκρουση για ακόμη μία φορά και εκπροσωπήθηκαν από τον Κύριλλο Αλεξανδρείας και τον Νεστόριο, οδηγώντας σε δύο χριστολογικές ακρότητες. Η Αλεξανδρινή σχολή στον Μονοφυσιτισμό και η Αντιοχειανή στον Νεστοριανισμό. Η Σύνοδος της Χαλκηδόνας το 451μ.Χ. προσπάθησε να ισορροπήσει ανάμεσα σε αυτές τις δύο θεολογικές ακρότητες, παίρνοντας στοιχεία και από τις δύο και καταλήγοντας στην δογματική θεώρηση του Χριστού ως ενός προσώπου «εν δύο φύσεσι», αποτελούμενου από δύο τέλειες φύσεις, την θεία και την ανθρώπινη. 

 

       Τον 4^ο αιώνα, ο Διόδωρος Ταρσού είναι ο κύριος εκπρόσωπος της αντιοχειανής σχολής, έχοντας ως αντίπαλο τον σύγχρονό του Απολλινάριο Λαοδικείας. Ίσως δύο από τα σπουδαιότερα και πιο μορφωμένα πνεύματα του 4^ου αιώνα. Σπούδασε ελληνική φιλοσοφία στην Αθήνα μαζί με τον Μέγα Βασίλειο και ήταν ασκητικός. Έγραψε διατριβές κατά του αρειανισμού, της μαγείας, της αστρολογίας και κατά του Απολλιναρίου Λαοδικείας, οι οποίες δεν σώζονται. Σώζονται όμως πολλά ερμηνευτικά του σχόλια στην Αγία Γραφή. Μαθητές του υπήρξαν ο Θεόδωρος Μοψουεστίας και ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος. Ο Διόδωρος ήταν από τους πρώτους που εφάρμοσαν την ιστορικογραμματική ερμηνευτική των Γραφών.

      Ερμηνεύοντας το χωρίο της Προς Ρωμαίους 5:18-19 του αποστόλου Παύλου: 

«¹⁸Ἄρα οὖν ὡς διʼ ἑνὸς παραπτώματος εἰς πάντας ἀνθρώπους εἰς κατάκριμα, οὕτως καὶ διʼ ἑνὸς δικαιώματος εἰς πάντας ἀνθρώπους εἰς δικαίωσιν ζωῆς· ¹⁹ὥσπερ γὰρ διὰ τῆς παρακοῆς τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου ἁμαρτωλοὶ κατεστάθησαν οἱ πολλοί, οὕτως καὶ διὰ τῆς ὑπακοῆς τοῦ ἑνὸς δίκαιοι κατασταθήσονται οἱ πολλοί».

ο Διόδωρος τονίζει ότι το σφάλμα του Αδάμ (του ενός ανθρώπου) υπήρξε η παρακοή προς το Θεό, ενώ ο Χριστός έδειξε υπακοή προς το Θεό Πατέρα, οδηγούμενος στην ενσάρκωση και στο θείο πάθος. Με αυτόν τον τρόπο η υπακοή νίκησε την παρακοή. Στην ερμηνεία του ο Διόδωρος χρησιμοποιεί το χωρίο 2:8 της Προς Φιλιππησίους επιστολής. Εφαρμόζει επομένως την μέθοδο ερμηνείας της Γραφής διά της Γραφής, μιας μεθόδου που τόσο οι Ιουδαίοι όσο και οι χριστιανοί ήταν ένθερμοι υποστηρικτές.

Διόδωρος Ταρσού, Είς τήν πρός Ρωμαίους, 5,18 – 19

    Ἐξετάσας καὶ διαγυμνάσας τήν τε διὰ τοῦ Ἀδὰμ προστριβεῖσαν ἀνθρώποις ζημίαν καὶ τὴν παρὰ τοῦ κυρίου δωρηθεῖσαν εὐεργεσίαν, ἐπάγει λοιπὸν ἀποφατικώτερον διδάσκων, ὡς τοῦ μὲν Ἀδὰμ κατέκρινε καὶ ἐθανάτωσεν ἀνθρώπους τὸ παράπτωμα, τοῦ δὲ κυρίου ἐζωοποίησε τὸ δικαίωμα. τί δὲ τοῦ Ἀδὰμ τὸ παράπτωμα; <ἡ παρακοή.> τί δὲ τοῦ κυρίου τὸ δικαίωμα; <ἡ ὑπακοή> ἣν ὑπήκουσε τῷ πατρὶ κατὰ τὸ ἐνανθρωπῆσαι καὶ παθεῖν ὑπὲρ ἀνθρώπων, καθὼς ἐν ἑτέροις ὁ ἀπόστολός φησι· <σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ.> ὥστε ἡ ὑπακοὴ καθεῖλε τὴν παρακοὴν καὶ τῷ βελτίστῳ τὸ χείριστον κατηγωνίσατο.

 

 

Γαληνός και ψευδεπίγραφα συγγράμματα κατά την αρχαιότητα

     Στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, ιδίως από τον 3^ο αιώνα π.Χ. και έπειτα, άρχισαν σταδιακά να κυκλοφορούν ψευδεπίγραφα γραπτά συγγράμματα. Αυτό επικρατούσε κυρίως ανάμεσα στους λογίους των φιλοσοφικών και θρησκευτικών σχολών. Όταν ένας νέος άγνωστος κι επίδοξος φιλόσοφος ή θεολόγος επιθυμούσε να εδραιώσει τις θέσεις του σχετικά με ένα θέμα, έμοιαζε προτιμότερο να το κάνει δίνοντας στο σύγγραμά του το κύρος και την αυθεντία, ενός παρελθοντικού προσώπου που ήταν από όλους αποδεκτό για τις ιδέες του και τις απόψεις του. Έτσι αυτοί οι νέοι και επίδοξοι συγγραφείς οδηγούνταν αναπόφευκτα στην τακτική της πλαστογράφησης. Απέδιδαν στο έργο τους το όνομα μιας κοινά αποδεκτής μορφής, έτσι ώστε το έργο αυτό να διαδοθεί ευκολότερα και κατ΄επέκταση και οι ιδέες που αυτό εκφράζει.

     Το συγκεκριμένο φαινόμενο αφορά άμεσα τις Βιβλικές Σπουδές και την Πατρολογία. Είναι ευρέως αποδεκτό στον επιστημονικό κόσμο, ότι οι 13 επιστολές από τον Κανόνα της Καινής Διαθήκης που αποδίδονται στον Παύλο δεν είναι όλες αυθεντικές, από την γραφίδα του αποστόλου. Σήμερα οι ερευνητές κατηγοριοποιούν σε τρεις ομάδες τις επιστολές αυτές. Τις πρωτοπαύλειες οι οποίες είναι οι εξής εφτά: Προς Ρωμαίους, Α΄και Β΄προς Κορινθίους, Α΄προς Θεσσαλονικείς, προς Γαλάτες, προς Φιλιππησίους και προς Φιλήμονα. Η δεύτερη ομάδα είναι οι δευτεροπαύλειες επιστολές, των οποίων η αυθεντικότητα αμφισβητείται και είναι οι εξής: Β΄προς Θεσσαλονικείς, προς Εφεσίους και προς Κολοσσαείς. Τέλος, οι τριτοπαύλειες ή αλλιώς ποιμαντικές επιστολές: Α΄και Β΄προς Τιμόθεον και προς Τίτον.

     Επιπλέον, σήμερα μας είναι γνωστά πολλά χριστιανικά κείμενα του 1^ου, 2^ου και 3^ου μεταχριστιανικού αιώνα, τα λεγόμενα απόκρυφα, τα οποία είναι όλα ψευδεπίγραφα και μεταγενέστερα της εποχής συγγραφής των κανονικών βιβλίων της Καινής Διαθήκης. Τέτοια είναι για παράδειγμα το Ευαγγέλιο του Θωμά, το Ευαγγέλιο Πέτρου, οι Πράξεις Παύλου, καθώς και η Γ΄προς Κορινθίους επιστολή η οποία εμπεριέχεται στις Πράξεις Παύλου, και δεκάδες άλλα γραπτά κείμενα. Συνεπώς, το φαινόμενο της πλαστογράφησης κειμένων βρισκόταν σε υψηλά επίπεδα την εποχή της συγγραφής των Ευαγγελίων και των επιστολών της Καινής Διαθήκης.

     Στο σημείο αυτό θεωρούμε σκόπιμο και αναγκαίο να παραπέμψουμε στην μικρή πραγματεία-έκθεση του Γαληνού, ενός Έλληνα ιατρού του 2^ου αιώνα μ.Χ., δηλαδή μιας εποχής που αφορά άμεσα την έρευνα για τον αρχέγονο Χριστιανισμό. Ο ξακουστός Γαληνός γεννήθηκε (129-199) στην Πέργαμο, γύρισε όλη την τότε Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ώσπου εγκαταστάθηκε στη Ρώμη για να γίνει ο ιδιωτικός ιατρός του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου.

      Ο ίδιος ο Γαληνός μας διηγείται ότι έπεσε θύμα πλαστογράφησης. Έτσι ένιωσε την ανάγκη να γράψει μια μικρή πραγματεία περί αυτού, «Περί των ιδίων βιβλίων». Μας διηγείται λοιπόν ότι βρέθηκε τυχαία στην αγορά της Ρώμης όπου πωλούνταν πολλά βιβλία («..Σανδαλαρίῳ, καθ' ὃ δὴ πλεῖστα τῶν ἐν Ῥώμῃ βιβλιοπωλείων ἐστίν») και δύο άνθρωποι διαφωνούσαν για την αυθεντικότητα ενός έργου προς πώληση, το οποίο αποδιδόταν στον Γαληνό. Το βιβλίο ανέγραφε στον τίτλο «Γαληνός ο ιατρός». Ένας άνθρωπος θέλοντας να ενδιαφερθεί για το θέμα αυτού του βιβλίου θέλησε να διαβάσει τις δύο πρώτες γραμμές του συγγράμματος, για να διαπιστώσει γρήγορα ότι η γλώσσα του συγγράμματος δεν ήταν αυτή του αυθεντικού Γαληνού.

     Ο Γαληνός, λοιπόν, αναφέρει ότι η ραδιουργία της πλαστογράφησης υπήρχε από παλιά, αλλά όχι στα επίπεδα που την συναντούσε κανείς κατά την εποχή του («…ἦρκτο μὲν οὖν ἡ τοιαύτη ῥᾳδιουργία πρὸ πολλῶν ἐτῶν, ἡνίκ' ἔτι μειράκιον ἦν ἐγώ, οὐ μὴν εἰς τοσοῦτόν γ', εἰς ὅσον νῦν ηὔξηται»). Μάλιστα παραδέχεται ότι τα βιβλία του (εννοώντας προφανώς αυτά που κυκλοφορούσαν στις αγορές) έχουν δεχτεί πολλές παρεμβάσεις από τρίτους. Στη συνέχεια ο Γαληνός εξηγεί το πως προέκυψε αυτή η πλαστογράφηση και τις διαδικασίες που συνέβησαν ώστε να εξαλειφθούν οι διαφορές στα κείμενα που κυκλοφορούσαν υπό το όνομά του.

     Από αυτό το ιστορικό γεγονός, μπορούμε να αντιληφθούμε ότι κάποιες πράξεις πλαστογραφίας, πολλές φορές γίνονταν αντιληπτές ήδη από την αρχαιότητα από ανθρώπους των γραμμάτων. Βέβαια, το γεγονός που εξιστορεί ο Γαληνός δεν μπορεί να είναι ο απόλυτος κανόνας, ούτε κριτήριο, και σίγουρα δεν σημαίνει ότι όλες οι πλαστογραφήσεις ανακαλύπτονταν από όλους τους ανθρώπους κατά την περίοδο της Ύστερης Αρχαιότητας.

 

ΓΑΛΗΝΟΥ, ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ